پیش تر گفته بودیم که درک ما از فضا نسبت به چگونگی توجه ما به آنچه که در برابرمان گسترده شده تغییر می کند. این پدیده مسئله ((فضاهای چشم فریب))و یا ((فضای پروخالی)) را مطرح می سازد.

همجواری پاره ای از رنگها و یا همجواری دو رنگمایه متضاد مثلاسیاه و سفید تاثیری در عدسی چشم ما باقی می گذارد که در پی ان فضای دو بعدی ((شکل و زمینه))متناوبا دور و نزدیک می شوند.در این دو تصویر اگر چشمانمان را به رنگ  سفید خیره کنیم یک گلدان سفید در برابرمان پدیدار می شود (گلدان سفید روی زمینه سیاه) . حال اگر به فضای سیاه توجه کنیم پس از چند لحظه دو نیمروخ خواهید دید که بر روی زمینه سفید نقش بسته. لابد خواهید پرسید چه عاملی باعث این تعغیر فضا میگردد؟ پاسخ این است که وقتی چشم  ما به گلدان سفید خیره می شود پرتوهای نورانی رنگ سفید را به خود جذب می کند ورنگ سیاه را به عقب می راند . وبرعکس هنگامی که رنگ سیاه را جذب کند رنگ سفید گلدان را از خود دور می سازد ودر نتیجه دو نیم روخ سیاه را بهتر می بینیم.این همان قانونی است که در هنرهای تجسمی  ارتباط فضایی بین اجسام سطوح جلو و اجسام دور و فضاهای مثبت ومنفی بین شکل وزمینه راتعیین می کند.